Το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα είναι μια κοινή πάθηση που προκαλεί πόνο, μούδιασμα, μυρμήγκιασμα και αδυναμία στο χέρι και στο καρπό. Συμβαίνει όταν υπάρχει αυξημένη πίεση στο μέσο νεύρο το οποίο διέρχεται μέσα από το καρπό. Αυτό το νεύρο παρέχει αίσθηση στον αντίχειρα, το δείκτη και το μεσαίο δάχτυλο και στο μισό του παράμεσου. Το μικρό δαχτυλάκι συνήθως δεν επηρεάζεται.
Ποια είναι τα συμπτώματα του συνδρόμου καρπιαίου σωλήνα?
Η περιοστίτιδα της κνήμης ή αλλιώς Σύνδρομο της Επώδυνης Κνήμης ανήκει στις αθλοπάθειες. Πρόκειται δηλαδή για σύνδρομο εκ καταπονήσεως αθλητών (overuse syndrome).
Ποιά είναι τα αίτια της περιοστίτιδας της κνήμης?
Συνήθως συμβαίνει είτε σε άτομα που έχουν πολύωρη ορθοστασία είτε σε αθλητές. Πρόκειται για αθλητές κακώς προπονούμενους που τρέχουν πάνω σε σκληρό, ανώμαλο ή τσιμεντένιο έδαφος και φορούν ακατάλληλα αθλητικά παπούτσια ή και εφήβους αθλητές που ψηλώνουν γρήγορα.
Το σύνδρομο De Quervain γνωστό και ως στενωτική τενοντοελυτρίτιδα De Quervain είναι μια τενοντίτιδα του ελύτρου (της θήκης) που περιβάλλει τους δύο τένοντες που ελέγχουν την κίνηση του αντίχειρα και αποτελεί το πιο συχνό σύνδρομο υπέρχρησης στο καρπό. Συνήθως παρουσιάζεται μετά από παρατεταμένη χρήση εργαλείων και οργάνων.
Η χονδροπάθεια της επιγονατίδας ή χονδροπάθεια του γόνατος είναι μία συχνή επώδυνη πάθηση των γονάτων. Προσβάλει κυρίως τον χόνδρο της επιγονατίδας και κατά δεύτερο λόγο το χόνδρο της μηριαίας τροχιλίας. Ο χόνδρος των κνημιαίων κονδύλων δεν είναι εύκολο να φθαρθεί γιατί προστατεύεται από τους δύο μηνίσκους, οι οποίοι όταν φθαρούν ή αφαιρεθούν οδηγούν σε φθορά του χόνδρου των κνημιαίων κονδύλων.
Ποια τα συμπτώματα της χονδροπάθειας της επιγονατίδας?
Συνήθως παρατηρείται μετά από κάποιο τραυματισμό της επιγονατίδας, σε χρόνια υπερκαταπόνηση σε εργασία σε καθιστή θέση, ή στο γυμναστήριο. Για να εκδηλωθούν τα συμπτώματα στον ασθενή πρέπει να περάσουν 3-6 μήνες. Ο ασθενής αναφέρει:
Το σύνδρομο θωρακικής εξόδου είναι ένα σύνολο συμπτωμάτων το οποίο προκαλείται από τη πίεση αγγείων και νεύρων στη περιοχή του άνω θωρακικού στομίου.
Ποια η αιτιολογία του συνδρόμου θωρακικής εξόδου?
Ανάλογα με τα αίτια πρόκλησης και τα συμπτώματα το σύνδρομο διαχωρίζεται στις εξής κατηγορίες:
Ποια τα συμπτώματα του συνδρόμου θωρακικής εξόδου?
Η συμπτωματολογία ποικίλει με κύριο χαρακτηριστικό την αίσθηση μουδιάσματος στα άνω άκρα τα οποία μπορεί να επεκτείνονται από ύψος της κλείδας μέχρι και τα δάχτυλα, ανάλογα το ύψος συμπίεσης του βραχιόνιου πλέγματος (ωλένιο, μέσο, κερκιδικό νεύρο). Η αίσθηση μουδιάσματος συνοδεύεται επίσης από αδυναμία, η οποία αυξάνεται σε κινήσεις του ώμου πάνω από τις 90 μοίρες, όταν ασκηθεί πίεση από την άκρα χείρα, κατά την άρση βάρους, την υπέρμετρη κάμψη ή έκταση του θώρακα.
Ποια η αντιμετώπιση του συνδρόμου θωρακικής εξόδου?
Η θεραπεία είναι χρόνια και η αντιμετώπιση συντηρητική. Συνιστάται φυσικοθεραπεία με τεχνικές manual therapy για αποσυμπίεση των νεύρων και των αγγείων, κινησιοθεραπεία για ενδυνάμωση της αυχενοθωρακικής περιοχής καθώς και της άρθρωσης του ώμου και επανεκπαίδευση
Περιστασιακά απαιτείται εξαίρεση της πρώτης πλευράς.
Ευκολές, απλές και αρκετά αποτελεσματικές διατάσεις κάτω άκρων.
Μείνετε στην κάθε θέση 20 δευτερόλεπτα έχοντας μια ευχάριστη αίσθηση.
Ευκολες, απλες και αρκετά αποτελεσματικές διατάσεις άνω άκρων, αυχένα και κορμού.
Μείνετε στην κάθε θέση 20 δευτερόλεπτα έχοντας μία ευχάριστη αίσθηση.
Η άρθρωση του ισχίου είναι ένας αρθρικός σύνδεσμος που σχηματίζεται από την στρογγυλεμένη κεφαλή του μηριαίου οστού και τη κοτύλη της λεκάνης.
Η αρθρίτιδα του ισχίου χαρακτηρίζεται από προοδευτική απώλεια του αρθρικού χόνδρου με στένωση του μεσάρθριου διαστήματος και πόνο.
Ποια η αιτιολογία της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου?
Η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου μπορεί να οφείλεται σε μηχανική βλάβη, σε μεγάλο σωματικό βάρος, στην απώλεια της δύναμης των μυών που υποστηρίζουν τις αρθρώσεις και στη δυσλειτουργία των περιφερικών νεύρων που οδηγεί σε ξαφνικές ή ασυντόνιστες κινήσεις που καταπονούν τις αρθρώσεις.
Ποια τα συμπτώματα τις οστεοαρθρίτιδας?
Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος που προκαλεί αναπηρία και συχνά ακαμψία. Ο πόνος περιγράφεται γενικά ως απότομο άλγος ή μία αίσθηση καψίματος στους συνδεόμενους μύες και τένοντες. Η Ο.Α μπορεί να προκαλέσει θόρυβο τριξίματος (που ονομάζεται crepitus), όταν η πληγείσα άρθρωση μετακινείται ή την αγγίζουμε και οι ασθενείς μπορεί να βιώσουν σπασμό μυών και συσπάσεις στους τένοντες.
Υγρός και κρύος καιρός αυξάνουν το πόνο σε πολλούς ασθενείς.
Γενικά τα συμπτώματα της Ο.Α είναι τα εξής:
Στατιστικά
Η Ο.Α είναι η πιο συχνή πάθηση των αρθρώσεων στις ΗΠΑ και υπολογίζεται ότι προσβάλλει περίπου εκατομμύρια άτομα.
Ποια η αντιμετώπιση της Ο.Α?
Για υπέρβαρα άτομα η απώλεια βάρους μπορεί να είναι ένας σημαντικός παράγοντας. Η εκπαίδευση των ασθενών έχει αποδειχθεί ότι είναι χρήσιμη για την αυτοδιαχείριση της Ο.Α. μειώνει το πόνο βελτιώνοντας τη λειτουργία, μειώνοντας την ακαμψία και τη κούραση και ελαττώνοντας την ιατρική παρέμβαση. Μία μετά-ανάλυση έδειξε ότι η εκπαίδευση των ασθενών μπορεί να προσφέρει κατά μέσο όρο 20% περισσότερη ανακούφιση από το πόνο σε σύγκριση με τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα μόνο σε ασθενείς με Ο.Α ισχίου.
Ο παγωμένος ώμος (frozen shoulder) ή συμφυτική θυλακίτιδα είναι μία πάθηση με κύρια χαρακτηριστικά τον αιφνίδιο ή σταδιακό χρόνιο πόνο στον ώμο και τον περιορισμό όλων των κινήσεων της άρθρωσης. Συνήθως, ο πόνος είναι πιο έντονος τη νύχτα.
Αυτή η πάθηση οδηγεί σε σοβαρή λειτουργική ανεπάρκεια του ώμου, προκαλώντας μείωση του εύρους κίνησης και μυϊκή ατροφία. Η πάθηση αν αφεθεί χωρίς θεραπεία έχει τρία στάδια και διαρκεί 12-24 μήνες. Τα τρία στάδια συμπτωμάτων έχουν ως εξής:
Στο αρχικό στάδιο η κίνηση του άκρου προκαλεί έντονο πόνο και η κινητικότητα της άρθρωσης αρχίζει να περιορίζεται.
Στο δεύτερο στάδιο, ο πόνος αρχίζει να υποχωρεί, αλλά υπάρχει έντονη δυσκαμψία.
Στο τρίτο στάδιο, υπάρχει λύση της δυσκαμψίας και επαναφορά σε φυσιολογική κίνηση χωρίς πόνο.
Ποια είναι τα συμπτώματα του παγωμένου ώμου?
Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει τυπικά ξαφνική εγκατάσταση πόνου ο οποίος ακολουθείται από απώλεια της έξω στροφής. Σε μεταγενέστερα στάδια παρατηρείται καθολική απώλεια του εύρους κίνησης.
Στατιστικά
Συνήθως προσβάλλονται άτομα ηλικίας 40 έως 70 ετών.
Συχνότερα παρατηρείται στο αντίθετο χέρι (πχ οι δεξιόχειρες το παθαίνουν συνήθως στο αριστερό τους χέρι).
Ποια η αιτιολογία του παγωμένου ώμου?
Η συμφυτική θυλακίτιδα είναι ως επί το πλείστον ιδιοπαθής. Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη ή διαταραχές θυρεοειδούς προσβάλλονται συχνότερα. Συχνά, επίσης, εμφανίζεται μετά από ενδαρθρικό τραυματισμό του ώμου και μετά από κρίσεις τενοντίτιδας του υπερακάνθιου και του δικέφαλου βραχιόνιου μυός. Πιο σπάνια, εμφανίζεται μετά από εμφράγματα του μυοκαρδίου, ακινητοποίηση για χειρουργικές επεμβάσεις, εγκεφαλικά επεισόδια, παθήσεις της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης ή κατάγματα του μείζον βραχιόνιου ογκώματος. Μπορεί να εμφανιστεί μετά από 12-24 μήνες και στον άλλο ώμο, αλλά είναι σπάνιο.
Ποια η συντηρητική θεραπεία του παγωμένου ώμου?
Η συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά.
Περίπου το 90% των ασθενών ανταποκρίνεται στη φυσικοθεραπεία, στις ενέσεις κορτικοστεροειδών και στη φαρμακευτική αγωγή ΜΣΑΦ (Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα).
Οι ασθενείς που δε βελτιώνονται μετά από 12 έως 16 μήνες συντηρητικής θεραπείας συνήθως υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση.
