Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε μια νέα τάση, που πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον να την δείτε και εσείς όπως την βλέπουμε και εμείς.
Έρχονται στο we.physio άνθρωποι που έχουν πάθει διαστρέμματα, χτυπημένα γόνατα, αγκώνες, ώμους ή πόνους στον αυχένα, και όταν τους ρωτάμε πώς έγινε, η απάντηση σε αρκετούς κρύβει την ίδια λέξη, το κινητό.
Αν σας έλεγαν ότι υπάρχει ένα δωρεάν, άμεσο και επιστημονικά αποδεδειγμένο φάρμακο που μειώνει την ένταση του πόνου, ρίχνει το στρες και σας προετοιμάζει για έναν βαθύ ύπνο, θα το δοκιμάζατε;
Κι όμως, το έχετε ήδη μαζί σας κάθε δευτερόλεπτο.
Είναι η αναπνοή σας.
Στο we.physio βλέπουμε πολύ συχνά το ίδιο ακριβώς σενάριο:
Ένας ασθενής έρχεται με έναν περιορισμό, με έναν πόνο ή έναν αθλητικό τραυματισμό.
Μέσα στην απόγνωσή του, μας λέει: “Αυτό είναι ένα καμπανάκι για μένα. Μια ευκαιρία να αλλάξω ζωή. Θα βρω τον χρόνο να γυμναστώ, θα προσέξω τη διατροφή μου, θα τα αλλάξω όλα!”.
Τι συμβαίνει όμως μόλις ο πόνος φύγει;
Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, ένα από τα μεγαλύτερα πάθη μου και αγαπημένο μου χόμπι είναι το τρέξιμο, και ειδικά η πρόκληση του Μαραθωνίου.
Με ρωτάνε αρκετοί πώς μπορώ να ξεκινήσω τρέξιμο / περπάτημα για να φτάσω τα πρώτα μου 5 ή 10 χιλιόμετρα;
Η απάντησή μας στο we.physio είναι πάντα η ίδια:
Λατρεύουμε την κίνηση, αλλά λατρεύουμε ακόμα περισσότερο τους υγιείς ιστούς.
Αρκετοί ασθενείς, όταν αντιμετωπίζουν έναν τραυματισμό ή έχουν έναν χρόνιο πόνο, η πρώτη σκέψη που τους έρχεται στο μυαλό είναι η αναζήτηση μιας “γρήγορης λύσης”.
Φαντάζονται το σώμα τους σαν ένα σπίτι: αν χαλάσει μια βρύση ή ένας μεντεσές σε μια πόρτα (π.χ. ένας μηνίσκος) ή αν καεί μια ασφάλεια (π.χ. ένα νεύρο), καλούν τον ειδικό (τον χειρουργό), τους αλλάζει το “ανταλλακτικό” και… όλα μέλι-γάλα.
Αυτή η οπτική, αν και φαίνεται λογική, συχνά δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα.
