HealthCoach1-1200x800.jpg

January 28, 2020 0

Έξω επικονδυλίτιδα (tennis elbow)

Ορισμός

  • Πάθηση που χαρακτηρίζεται από πόνο και ευαισθησία στον έξω επικόνδυλο του βραχιονίου, και πόνο κατά την ενεργητική έκταση της πηχεοκαρπικής υπό αντίσταση.
  • Η κάκωση αφορά μια εκφυλιστική πάθηση των τενόντων των εκτεινόντων μυών του καρπού, και ιδιαίτερα του βραχέος κερκιδικού εκτείνοντα τον καρπό από υπέρχρηση της περιοχής και τριβής πάνω στον έξω βραχιόνιο επικόνδυλο.

* Με απλά λόγια : πόνος στην περιοχή του αγκώνα που  εμφανίζεται  όταν κάνουμε κάποιες ενεργητικές κινήσεις  στον καρπό. Είναι μία εκφυλιστική πάθηση των τενόντων της περιοχής που συνδέονται αγκώνας με καρπό.

 

Στατιστικά

  • Οι περισσοτεροι ασθενείς  με έξω επικονδυλίτιδα (tennis elbow) είναι ηλικίας 30 και 55 ετών και το μυικό σύστημα πολλών είναι σε κακή κατάσταση .
  • Το 95% των περιπτώσεών του  tennis elbow , συμβαίνει σε άτομα που δεν παίζουν τένις.
  • Το 50% των παικτών του τένις παρουσιάζουν συμπτώματα επικονδυλίτιδας σε κάποια στιγμή της ζωής τους.
  • Η συνηθέστερη αιτία του  tennis elbow σε παίκτες είναι η κακή τεχνική με επιβραδυμένο , εμβιομηχανικά πλημμελές, ρεβέρ που έχει ως αποτέλεσμα την εξάσκηση σημαντικής δύναμης στους  εκτείνοντες . Άλλοι παράγοντες που συμμετέχουν είναι το λάθος μέγεθος της λαβής , η κακή τάση των χορδών και η κακή κατάσταση των μυών του ώμου, του αγκώνα και του αντιβραχίου. Οι μικρές λαβές των ρακετών επιτείνουν τα ενοχλήματα.
  • Στο ιστορικό αναφέρεται συνήθως η πραγματοποίηση επαναλαμβανόμενης κάμψης-έκτασης και πρηνισμού -υπτιασμού καθώς και υπερβολικής καταπόνησης ( π.χ περιστροφή κατσαβιδιού,  άρση βαρέων αντικειμένων).  Η σφιχτή συγκράτηση μίας βαρείας βαλίτσας είναι μια πολύ συνήθης αιτία. Άλλες  αιτίες που είναι δυνατό να προκαλέσουν  επικονδυλίτιδα είναι το σάρωμα φύλλων , το μπέιζμπολ, το γκολφ , η κηπουρική και το μπόουλινγκ.

 

Αιτιολογία

  • Οι κυριότεροι ενδογενείς παράγοντες περιλαμβάνουν την υπερβολική φόρτιση των τενόντων, αλλά και τις επαναλαμβανόμενες υπομέγιστες φορτίσεις της περιοχής.
  • Εμβιομηχανικοί και ανατομικοί αιτιολογικοί παράγοντες της κάκωσης περιλαμβάνουν την επαναλαμβανόμενη τριβή που υφίσταται ο τένοντας κατά την έκταση του αγκώνα και την ελλιπή αγγείωση της κάτω επιφάνειας του τένοντα.
  • Εξωγενής παράγοντας θεωρείται κυρίως η άμεση κάκωση.

Συμπτώματα

  • Τα συμπτώματα και σημεία περιλαμβάνουν πόνο και ευαισθησία στην έξω πλάγια περιοχή του αγκώνα, που μπορεί να ακτινοβολεί κατά μήκος του πήχη, μέχρι τα δάχτυλα, ή προς την έξω πλευρά του βραχίονα.

 

Συντηρητική Αντιμετώπιση

  • Σε μη αθλητές η αποχή από τις επώδυνες δραστηριότητες αποτελεί το κλειδί για τη βελτίωση (π.χ αποφυγή του επαναλαμβανόμενου ανοίγματος βαλβίδων).
  • Θεραπευτικά μέσα όπως είναι η παγοθεραπεία και η χορήγηση αντιφλεγμονωδών μειώνουν τη φλεγμονή, αλλά η συνέχιση της δραστηριότητας που προκάλεσε τα ενοχλήματα παρατείνει την αποκατάσταση.
  • Συχνά, είναι δυνατό να αποφευχθεί ή να τροποποιηθεί ο επαναλαμβανόμενος πρηνισμός-υπτιασμός και η άρση μεγάλων βαρών στην εργασία. Τροποποιήσεις όπως είναι η αποφυγή της σύλληψης αντικειμένων σε πρηνισμό και η υποκατάσταση με ελεγχόμενο υπτιασμό είναι δυνατό να βελτιώσει τα ενοχλήματα.
  • Η άρση αντικειμένων θα πρέπει να γίνεται μόνο σε υπτιασμό (παλάμες προς τα πάνω) εφόσον είναι δυνατό και τα δύο άνω άκρα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ούτως ώστε να μειώνεται η έκταση του αγκώνα , ο υπτιασμός του αντιβραχίου και η έκταση του καρπού.

 

Πώς μπορούμε να σας βοηθήσουμε?

Μετά από ένα πλήρες ιστορικό και κάνοντας κάποια test για την περιοχή του αγκώνα,  μπορούμε να εφαρμόσουμε  μοντέρνες θεραπευτικές προσεγγίσεις ( manual therapy, θεραπευτική άσκηση, tecar therapy,  ηλεκτροβελονισμό  κ.α)  για την ασφαλέστερη και γρηγορότερη αποκατάσταση σας.

 

Η χειρουργική αντιμετώπιση

  • Συνίσταται σε ασθενείς με εμμένουσα συμπτωματολογία διάρκειας άνω του 1 έτους , παρά την εφαρμογή της συντηρητικής θεραπείας που ήδη περιγράφηκε.

*Κωστής Τεσφαέ

Βιβλιογραφία

  • Εφαρμοσμένη Αθλητική Φυσικοθεραπεία, Κωνσταντίνος Α. Φουσέκης, Εκδόσεις:Π.Χ. Πασχαλιδης
  • Ορθοπαιδική Αποκατάσταση στην Κλινική ΠράξηBrotzman S., Manske R. Εκδόσεις:Κωνσταντάρας

tesfae

-α1.jpg

January 16, 2020 0

Τι είναι?

Πρόκειται για διάταση ή ρήξη των συνδέσμων που περιβάλουν την ποδοκνημική άρθρωση.Τα διαστρέμματα ποδοκνημικής καταλαμβάνουν το 15% όλων των αθλητικών κακώσεων και ειδικότερα σε μπάσκετ ποδόσφαιρο βόλευ και μπαλέτο. Οι περισσότεροι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως μετά την κάκωση αλλά σε ένα ποσοστό 20-40% αυτών παρουσιάζουν χρόνιο πόνο και αστάθεια.

Μηχανισμός – Βαθμοί Κάκωσης

Οι ασθενείς συνήθως αναφέρουν μηχανισμό περιστροφής της άρθρωσης συνυπάρχουσα από οίδημα και πόνο κατά την φόρτιση του σκέλους. Με κριτήρια τον βαθμό ρήξης, το οίδημα και την μείωση λειτουργικής κίνησης τα διαστρέμματα χαρακτηρίζονται σε πρώτου δευτέρου και τρίτου βαθμού.

Θεραπεία

Στην οξεία φάση αμέσως μετά την κάκωση συστήνεται παγοθεραπεία, ακινητοποίηση ανάπαυση και ανάροπη θέση του σκέλους. Έπειτα η κλινική εξέταση θα καθορίσει τον τρόπο αποκατάστασης αλλά και τον χρόνο επιστροφής σε καθημερινές ή αθλητικές δραστηριότητες. Ο χρόνος επανένταξης υπολογίζεται σε 7-10 ημέρες για κάκωση πρώτου βαθμού 15 ημέρες για δευτέρου και 21 περίπου ημέρες για κακώσεις τρίτου βαθμού.

Φυσικοθεραπεία και διάστρεμμα

Η φυσικοθεραπεία επικεντρώνεται στην μείωση του οιδήματος, του πόνου,  την βελτίωση της κίνησης της άρθρωσης, την ισορροπία, την ιδιοδεκτικότητα και την ενδυνάμωση των δομών της άρθρωσης με στόχο την σωστή σταθεροποίησή της.

Πηγή:

Miller’s Review Ορθοπαιδικής

Ιατρικές Εκδόσεις Κωνσταντάρας

tesfae

19-1200x800.jpg

October 19, 2019 0

 

Τα προγράμματα διατάσεων πολλές φορές συνδυάζονται με την εφαρμογή θερμότητας ή κάποιου κρύου επιθέματος στον μυ που διατείνεται αλλά και ασκήσεις προθέρμανσης (warm-up). Η θερμότητα, ο πάγος και η προθέρμανση όλα αυξάνουν την αποτελεσματικότητα των διατάσεων στην αύξηση του εύρους κίνησης, αλλά μόνο η προθέρμανση είναι πιθανόν να αποτρέψει τραυματισμό. Όσον αφορά τη διάρκεια, μια διάταση των 30 δευτερολέπτων ανά μυϊκή ομάδα είναι επαρκής για την αύξηση του εύρους κίνησης στα περισσότερα υγιή άτομα. Παρόλα αυτά είναι πιθανόν μερικά άτομα, τραυματισμοί και/ή μυϊκές ομάδες να χρειάζονται περισσότερες επαναλήψεις ή μεγαλύτερη διάρκεια διάτασης.

Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι όσον αφορά την ανακούφιση του συνδεόμενου πόνου με δυσκαμψία, η έρευνα υποδηλώνει ότι η μείωση της δυσκαμψίας δεν είναι τόσο σημαντική όσο η αύξηση της “ανοχής στη διάταση”. Εν συντομία, η αύξηση της ανοχής στη διάταση σημαίνει ότι ο ασθενής αισθάνεται λιγότερο πόνο για την ίδια δύναμη που εφαρμόζεται στον μυ. Το αποτέλεσμα είναι αυξημένο εύρος κίνησης, παρόλο που η πραγματική δυσκαμψία δεν αλλάζει.

 

Βιβλιογραφία

  • Weerapong P, Hume P, Kolt G. Stretching: mechanisms and benefits for sport Performance and injury prevention. Physical Therapy Reviews 2004; 9: 189–206
  • Shellock F, Prentice W. Warming-up and stretching for improved physical performance and prevention of sports-related injuries. Sports Med 1985;2:267–78
  • Nelson A, Kokkonen J. Acute ballistic muscle stretching inhibits maximal strength performance. Res Q Exerc Sport 2001;72:415–9
  • Smith L, Brunetz M, Chenier T, McCammon M, Houmard J, Franklin M et al. The effects of static and ballistic stretching on delayed onset muscle soreness. Res Q Exerc Sport 1993;64:103–7
  • Burke D, Culligan C, Holt L. The theoretical basis of proprioceptive neuromuscular facilitation. J Strength Cond Res 2000;14:496–500
  • Spernoga S, Uhl T, Arnold B, Gansneder B. Duration of maintained hamstring flexibility after one-time, modified holdrelax stretching protocol. J Athl Train 2001;36:44–8
  • Church J, Wiggins M, Moode E, Crist R. Effects of warm-up and flexibility treatments on vertical jump performance. J Strength Cond Res 2001;15:332–6
  • Smith C. The warm-up procedure: to stretch or not to stretch. A brief review. J Orthop Sports Phys Ther 1994;19:12–7
  • Halbertsma J, van Bolhuis A, Goeken L. Sport stretching: effects on passive muscle stiffness of short hamstrings. Arch Phys Med Rehabil 1996;77:688–92
  • Cornwell A, Nelson A, Sidaway B. Acute effects of stretching on the neuromechanical properties of the triceps surae muscle complex. Eur J Appl Physiol 2002;86:428–34
  • Fowles J, Sale D, MacDougall J. Reduced strength after passive stretch of the human plantar flexors. J Appl Physiol 2000;89:1179–88
  • Shrier I, Gossal K. Myths and Truths of Stretching. The Physician and Sportsmedicine 2000 28:8, 57-63

 

μέρος 3 από 3

tesfae

3α.jpg

October 10, 2019 0

 

                                         Τεχνικές διάτασης 

 

                           1 ) Τεχνική στατικές διατάσεις

Ορισμός Παθητική κίνηση ενός μυ στο τέλος του εύρους κίνησης και κράτημα σε αυτή τη θέση για παρατεταμένο χρονικό διάστημα

Πλεονεκτήματα : Αύξηση εύρους κίνησης

Μειονεκτήματα  : Μείωση μυϊκής δύναμης, μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό

                             2) Τεχνική βαλλιστικές διατάσεις

Ορισμός Επαναλαμβανόμενες βαλλιστικές κινήσεις στο τέλους του εύρους κίνησης

Πλεονεκτήματα : Αύξηση εύρους κίνησης

Μειονεκτήματα : Μείωση μυϊκής δύναμης, μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό

                              3) Τεχνική τεχνικές PNF

Ορισμός Αντανακλαστική ενεργοποίηση και αναχαίτιση των αγωνιστών και ανταγωνιστών μυών

Πλεονεκτήματα : Αύξηση εύρους κίνησης

Μειονεκτήματα : Μείωση ύψους επιτόπιου άλματος, χρειάζεται εμπειρία και πρακτική άσκηση.

 

μέρος 2 από 3

tesfae

wephysio_philosofia1-1200x660.jpg

September 26, 2019 0

 

Τι είναι ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος;

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος (ΠΧΣ) αποτελεί έναν από τους τέσσερις βασικούς συνδέσμους του γόνατος και συνδέει το κάτω μέρος του μηριαίου οστού με το άνω μέρος της κνήμης. Ο ΠΧΣ αντιστέκεται στην πρόσθια μετατόπιση της κνήμης σε σχέση με το μηρό.

Επιδημιολογικά στοιχεία τραυματισμών

Οι τραυματισμοί του ΠΧΣ αποτελούν το 50% των τραυματισμών στο γόνατο με εκτιμώμενη συχνότητα 6,5 τραυματισμούς ΠΧΣ ανά 10.000 αθλητικούς τραυματισμούς. Περίπου το 90% των ασθενών που αναζητούν θεραπεία για τη ρήξη ΠΧΣ υφίστανται χειρουργική ανακατασκευή. Για πολλούς από αυτούς ο στόχος είναι να επιστρέψουν στο άθλημα ή στις ψυχαγωγικές δραστηριότητες στο επίπεδο που βρίσκονταν πριν  τον τραυματισμό.

Φυσικοθεραπευτική παρέμβαση

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση τόσο προεγχειρητικά όσο και μετεγχειρητικά.

Για την βέλτιστη επίδοση και το καλύτερο λειτουργικό αποτέλεσμα είναι σημαντική η αποκατάσταση του εύρους κίνησης μέσω της πρώιμης κινητοποίησης, και της δύναμης των μυών του τραυματισμένου κάτω άκρου. Χρήσιμο μέτρο σύγκρισης για τα παραπάνω αποτελεί το υγιές κάτω άκρο.

Η πλειομετρική προπόνηση αποτελεί βάση για τη μεσαία και τελική φάση αποκατάστασης. Η πλειομετρική προπόνηση συνδυάζεται συχνά με νευρομυϊκή επανεκπαίδευση με ανατροφοδότηση για να προσομοιώσει τις συνιστώσες των κινήσεων που αφορούν συγκεκριμένες δραστηριότητες ή συγκεκριμένο άθλημα (λειτουργική αποκατάσταση).

Τα πρωτόκολλα αποκατάστασης έχoυν  βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια καθώς έχουν έρθει  στην επιφάνεια στοιχεία που αφορούν βιομηχανικούς και νευρομυϊκούς παράγοντες κινδύνου για τραυματισμό ή επανατραυματισμό. Αυτά τα προγράμματα θα συνεχίσουν να εξελίσσονται και να γίνονται ακόμη πιο αποδοτικά στην ελαχιστοποίηση του ρίσκου τραυματισμού όσο οι επαγγελματίες αποκατάστασης συνεχίζουν να εξετάζουν τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των διάφορων συστημάτων του ανθρώπινου σώματος.

 

Βιβλιογραφία

Bien D P Dubuque T J. Considerations for late stage ACL rehabilitation and return to sport to limit re-injury risk and maximize athletic performance. Int J Sports Phys Ther. 2015 Apr; 10(2): 256–271.

Risberg M A Lewek M Synder‐Mackler L A systematic review of evidence for anterior cruciate ligament rehabilitation: how much and what type? Phys Ther in Sport. 2004; 5(3): 125‐145.

Joseph AM Collins CL Henke NM, et al. A multisport epidemiologic comparison of anterior cruciate ligament injuries in high school athletics. J Athl Train. 2013; 48(6):810‐7.

Linko E Harilainen A Malmivaara A, et al. Surgical versus conservative interventions for anterior cruciate ligament ruptures in adults. Cochrane Database Syst Rev. 2005; 18;(2):CD001356.

Snyder‐Mackler L Delitto A Bailey SL, et al. Strength of the quadriceps femoris muscle and functional recovery after reconstruction of the anterior cruciate ligament. A prospective, randomized clinical trial of electrical stimulation. J Bone Joint Surg Am. 1995; 77(8):1166‐73.

Pietrosimone BG Lepley AS Ericksen HM, et al. Quadriceps strength and corticospinal excitability as predictors of disability after anterior cruciate ligament reconstruction. J Sport Rehabil. 2013; 22(1):1‐6.

Schmitt LC Paterno MV Hewett TE The impact of quadriceps femoris strength asymmetry on functional performance at return to sport following anterior cruciate ligament reconstruction. J Orthop Sports Phys Ther. 2012; 42(9):750‐9.

Shelbourne KD Urch SE Gray T et al. Loss of normal motion after anterior cruciate ligament reconstruction is associated with radiographic arthritic changes after surgery. Am J Sports Med. 2012; 40(1):108‐14.

Shelbourne KD Range of motion loss will cause osteoarthritis. Arthroscopy. 2011; 27(4):451‐2.

Chmielewski TL Myer GD Kauffman D et al. Plyometric exercise in the rehabilitation of athletes: physiological responses and clinical application. J Orthop Sports Phys Ther. 2006; 36(5):308‐19.

Myer GD Stroube BW DiCesare CA, et al. Augmented feedback supports skill transfer and reduces high‐risk injury landing mechanics: a double‐blind, randomized controlled laboratory study. Am J Sports Med. 2013; 41(3):669‐77.

tesfae

06-1200x653.jpg

July 6, 2019 0

Η άρθρωση του ώμου, η άρθρωση με τη μεγαλύτερη κινητικότητα στο ανθρώπινο σώμα, διατρέχει το μεγαλύτερο κίνδυνο για τραυματισμό. Ο πόνος στη περιοχή του ώμου έρχεται στη δεύτερη θέση σε συχνότητα μετά την οσφυαλγία, και επηρεάζει περίπου το 16-21% του πληθυσμού.

Η συχνότερη αιτία του πόνου στη περιοχή του ώμου είναι το σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής, που αντιπροσωπεύει το 44-60% όλων των παραπόνων για πόνο στον ώμο.

tesfae

10b-1200x561.jpg

June 12, 2019 0

Η οσφυαλγία αποτελεί ένα ολοένα αυξανόμενο πρόβλημα σε όλο τον κόσμο. Η συχνότητα εμφάνισής της μεγαλώνει ως αποτέλεσμα ενός παγκόσμιου πληθυσμού που γερνάει και επεκτείνεται. Τα χρόνια ζωής με την ανικανότητα λόγω της οσφυαλγίας, έχουν αυξηθεί παραπάνω από το 50% από το 1990, ειδικότερα στις χώρες με χαμηλό και μέσο εισόδημα. Γενικότερα έχει συσχετιστεί με το κάπνισμα, την παχυσαρκία, τα καθιστικά επαγγέλματα και με τη χαμηλή κοινωνικοοικονομική θέση.

tesfae

we.physio.gr/ all rights reserved ///// powered by Grevia ///// photos by Alina Lefa